وقتی سواحل مازندران به همه تعلق دارد بهجز مردم!

داستان دریای مازندران و از مردمبهتران همچنان تکرار میشود، جایی که باید تابلوهای رنگ و وارنگ قرق شدن ساحل را با اسمهای فلان اداره و فلان سازمان مرور کنی و بگویی واقعا پس مردم چی.

تابلویی که روی آن نقش بسته مجتمعهای تفریحی دولتی ... اینجاست که دولت از آن مردم و مردم از آن دولت نیستند، البته این قصه سر دراز دارد، به این دولت و آن دولت بر نمیگردد، دیوارهای بتنی و ساختمانهای شکیل و درختان سر به فلک کشیده در مکانهایی که قرق شده است نشان میدهد حدود دو تا سه دهه است که دیگر میزبانی دریا برای همه نیست و آغوش دریا برای همه باز نیست، اینجا داستان پول و آش است، پول و سمت است و پول و عنوان.

اگر مردم باشی زحمت میکشند و منت سرت میگذارند و از اول خرداد طرح دریا را برای شنایت آماده میکنند، طرح دریا با چادرهای برزنتی که احتمالا خیلی گران است که طی این سالها نتوانستند فراتر از آن عمل کنند و به این دولت و آن دولت ختم میشود.

ویلاهایی که توسط دستگاههای دولتی و نهادها و مراکزی که دیگر مردم نیستند هر روز و هر سال نو نوار میشوند، حتی مکانهایی که شاید در طول سال چندان مورد استفاده قرار نگیرد اما چون عنواندار هستند باید داشته باشند.

اما برای من و توی مردم همین چادر برزنت و سوت و دو تا پرچم سیاه و سفید پتکی است که از نیمه دوم فروردین توسط مسئولان استان به سرت کوبیده میشود که قرار است طرح دریا از فلان و فلان روز آغاز شود و کلی مانور خبری و عکس یادگاری اما خودشان باشند نیاز به امنیت دارند و آرامش ساحل هدیهای است که باید گوارای وجودشان شوند...

وجود سازههای غیرمجاز در 58 تا 80 هکتار از سواحل دریای پدیده تازهای نیست اما بیشتر تصرفات غیرقانونی سواحل دریای خزر ساختمانهای کذایی نیست بلکه در بسیاری از موارد دیوارچینی و سنگچینی است که سدی است در برابر مردم که باید همان طبل چادر برزنت بر سر مردم کوبیده شود و باد غبغبی که در گلو میدهند و عنوان میکنند برای مردم خدمات ارائه میدهند.

بنا به اظهارنظر مسئولان دستگاه قضایی، از 80 درصد تصرفی که در سواحل دریای مازندران صورت گرفته، 28 درصد از سوی دستگاههای دولتی، 12 درصد از سوی شهرکهای ساحلی، 24 درصد افراد حقیقی، 10 درصد نهادها و 4 درصد آزاد است که در اختیار عموم قرار نمیگیرند.

همچنین 54 درصد از تصرفات صورت گرفته مربوط به متصدیان دولتی است و 46 درصد بقیه در اختیار بخش خصوصی قرار دارد.

در هر صورت حدود 90 روز از میزبانی 100 طرح دریا در مازندران گذشته است و رهاورد آن نیز تاکنون حدود 50 غریق در سواحل دریای مازندران بود و قرقی که همچنان در سواحل دیده میشود و مردمی که جزو از ما بهتران نیستند و دریایی که برای مردم زیبا است حتی اگر سایبانی نداشته باشند.

قرقبانی به حکم وظیفه جلوی درب پلاژها و امکان تفریحی ساحلی دولتی ایستاده است و وقتی تقاضا میکنی که میخواهم از این ورودی به دریا بروم میگوید چهکاره هستی، و وقتی میگویی هیچی مردم و یک شهروند عادی، بدون توجه به ادامه حرفت میگوید بفرمایید شما نمیتوانید از این مکان استفاده کنی، اینجاست که فاصله ملت و دولت تا ثریا میروند و عدالت به مسلخ کشیده میشود و راهت را کج میکنی و به همان آلاچیق سیمانی، موکت رنگ و رو رفته و دو تا پشتی کج و کوله رضایت میدهی و فقط نشستن هم اسکناس تا نخورده را از جیبت بیرون میآوری تقدیم نگهبانی که به سمتت میآید میکنی تا شهروند موقری به نظر بررسی و نیمروز تابستان را با بیدغدغه در کنار ساحل بگذرانی که البته اگر بتوانی...