وقتی انتقاد امام جمعه از یک فیلم مفتضح را برنمیتابند!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از اردکان گویا، هشدار اخیر امام جمعه اردکان درباره برگزاری برخی برنامههای ناسازگار با فرهنگ این دیار و پخش برخی فیلمهای نامتجانس با هنجارهای اخلاقی و دینی، بازتاب مثبتی در سطح شهر داشته و جوانان و قشرهای فرهیخته اردکان از آن استقبال کردهاند.

در این باره اما مطلبی به قلم آقای سید حسین پایدار در شبکههای اجتماعی منتشر شده که در آن، از سخنان حجتالاسلام و المسلمین شاکر انتقاد کرده است. در پاسخ به مطلب فوقالذکر توجه به چند نکته اجمالی خالی از لطف نیست:

الف) صحت سخن امام جمعه محترم، بدیهی و بی نیاز از استدلال است. برای نمونه کافی است سری به پارکها، مراکز تفریحی، بیمارستانها و ... بزنید تا دریابید که چه بخش عظیمی از مراجعهکنندگان از هموطنان غیربومی هستند. وانگهی فرهنگ قاطبه مردم و جوانان اردکان به گونهای است که به طورمعمول تمایلی برای شرکت در برنامههای ناسازگار با اخلاق و اصالتهایشان ندارند؛ چه رسد به این که بخواهند بابت آن، هزینههایی نیز پرداخت کنند!

ب) نگارنده فوقالذکر گله کرده است که چرا حجتالاسلام و المسلمین شاکر اززبان مردم سخن میگوید! و لابد انتظار دارد که امام جمعه، در مقابله با رویدادهای تهدیدکننده فرهنگ دینی و ارزشهای اصیل اردکان تسامح پیشه کند و با رویکردی لیبرالی، فقط شاهدی خنثی باشد. این در حالی است که امام جمعه در هر شهر از جمله اردکان مفتخر به پرورش مراجع و عالمان بزرگ، شرعا و قانونا موظف به حراست از مرزهای اعتقادی و دینی و پاسداشت هنجارهای اجتماعی و عرفی است. بی گمان اگر بتوانیم با تعهد و دلسوزی بیشتر واقعیتهای پیرامونمان را رصد کنیم، تایید خواهیم کرد که دیدگاه امام جمعه محترم در مخالفت با برگزاری برخی برنامهها و پخش بعضی فیلمها، برخاسته از دیدگاه اکثریت قاطع مردم و جوانان متدین اردکان و کاملا همسو با فرهنگ غنی این دیار است.
ج) منتقد در مغالطهای دیگر گفته است: «در خصوص فیلم 50 کیلو آلبالو! همین ظهر امروز که مطلب شما را برای اولین بار خواندم، دخترم روبرویم نشسته بود. بی مقدمه از او پرسیدم که اگر الان قرار باشد به دیدن دوباره یکی از فیلمهای "من سالوادور نیستم"یا" 50 کیلو آلبالو"بروی، کدام را انتخاب خواهی کرد؟ بی درنگ فیلم سالوادور را انتخاب کرد.

وقتی یک بچه ده ساله تفاوت دو فیلم را میفهمد و میداند که فیلم مزبور ارزش دوبار دیدن را ندارد، مردم شهر ما نمیفهمند؟ چرا به فهم مردم اعتماد نداریم؟ این مردم همانهایی هستند که در راهپیمایی 22 بهمن و انتخابات هم شرکت میکنند و کنسرت و سینما هم میروند. چه طور فهمیدید که گروه خونیشان به راهپیمایی و انتخابات میخورد منتهی به کنسرت و سینما نمیخورد؟!»

در پاسخ به این سخن باید گفت:

اولا؛ گیرم دختر کوچک شما توانست فیلم بد و خوب را از هم تمییز دهد؛ آیا به لحاظ عقلی و شرعی این دلیل مناسبی برای سکوت امام جمعه و دیگر مسئولان در برابر برنامههای نامناسب است؟! آیا تضمین میکنید کودکان دیگر هم بتوانند فیلم صواب و ناصواب را از هم تفکیک کنند؟! آیا مطمئنید به واسطه پخش فیلمهای نامناسب، افکار و رفتار نوجوانان و جوانانی دفعتا یا تدریجا دستخوش اسیب و انحراف قرار نگیرد و گاه کار به ناکجاآبادها کشیده نشود؟!

ثانیا؛ اگر نوجوانی در اثر مشاهده فیلمهای کمی تا قسمتی هنجارشکن، دچار تذبذب فکری و شخصیتی گردید و خدای نکرده کار به جاهای باریک کشیده شد، شمای نوعی میتوانید در نزد وجدان و عقل و شرع، مسئولیت آن را برعهده بگیرید؟! ماجرای قتل هولناک دخترک شش ساله در هفته های اخیر را شنیدهاید؟! میدانید دلیل اصلی آن چه بوده است؟!

ثالثا؛ اصولا حکومت اسلامی موظف است زمینه رشد فرهنگی و دینی شهروندانش را فراهم کند و با زمینههای ترویج فساد و ناامنی اخلاقی در همه سطوح- پیدا و پنهان و خرد و کلان- مقابله نماید. امام جمعه و مسئولان شهر هم به سهم خود موظف به ادای این تکلیف در حیطه مسئولیتی خویش هستند و جلوگیری از برگزاری برنامههای هنجارشکن و هشدار درباره آنها هم از وظایف بدیهی امام جمعه و متدینان هر شهر است. و الا میان حکومت اسلامی و نظامهای لیبرال چه تفاوتی وجود دارد؟!

رابعا؛ ارکان و بدنه حکومت از جمله امامان جمعه نمیتوانند – و اصولا مجاز نیستند- به این بهانه که ملت در نماز جمعه و راهپیمایی 22 بهمن و ... شرکت میکنند، چشم بر قصور و تقصیرها و هنجارشکنیهای عدهای دیگر ببندند. مگر میتوان با این استناد که کسانی در نمازجمعه شرکت میکنند و ...، نمایش فیلمهای سخیف و هنجارشکن برای عدهای دیگر را توجیه و چنین استدلال کرد که مخاطبان، خودشان میتوانند حق را از ناحق و خوب را از بد تشخیص دهند! وانگهی مگر کسانی که پای چنین فیلمها و برنامههایی مینشینند، لزوما و دقیقا همان کسانی هستند که آگاهی و تعهدات دینی قوی دارند و در نمازجمعهها و ... شرکت میکنند؟!

د) منتقد مورداشاره در مغالطهای دیگر گفته است: «اگر از مردم شهر فولاد و دود و کم آبی و کویر و گرمای طاقت فرسای تابستان و سرمای استخوان سوز زمستان که پارک کوهستانشان آن است و تفریح بزرگشان نشستن در میادین، کنسرت را هم بگیرید و برای دیدن یک فیلم اینگونه شماتتشان کنید، چه میخواهید به جایش بدانها بدهید؟ لابد تعزیه و مداحی؟ که البته آنها هم در جای خود نیکوست.»

جلالخالق. این چهنوع صغری و کبری چیدنی است؟! مگر «دود و کم آبی و کویر و گرمای طاقت فرسای تابستان و سرمای استخوان سوز زمستان» مجوزی برای پخش فیلمهای هنجارشکن میشود؟! آیا به همان سبک شما میتوان گرمای طاقتفرسای کویر و.... را مجوزی برای زیرپاگذاشتن قوانین شرع نظیر حجاب و ... هم قلمداد کرد؟! و قس علیهذا.

وانگهی اگر خبر ندارید، پس بدانید فیلم 50 کیلوآلبالو که مورد انتقاد دلسوزان متعدد از جمله امامان جمعه میبد و اردکان قرار گرفته، همان فیلم فرهنگسوزی است که حتی وزیر ارشاد هم رسما «افتضاح» بودن آن را تایید و اخیرا تصریح کرد: «به تازگی فیلم پنجاه کیلو آلبالو را دیدم و این فیلم با توجه به ماهیت طنز آن مخاطبان زیادی داشته است ولی فیلم افتضاحی بود و اگر این فیلم را قبلا میدیدم اجازه اکران آن را نمیدادیم.» آقای پایدار عزیز! به نظرتان شما دراین مورد بخصوص، مصداق کاسه داغتر از آش نشدهاید؟!

ه) نویسنده مورد اشاره همچنین از ادبیات هشدارگونه و صریح امام جمعه محترم اردکان ناراحت شده و گفته است: «این ادبیات از شما بعید است!... اگر قرار باشد هر جا سلیقه ما با قانون مغایرت داشت بگوییم که "یا فلان میکنید و یا دفعه بعد میدانیم چه کنیم و چه نکنیم "که سنگ روی سنگ بند نخواهد شد....»
این در حالی است که از قضا امام جمعه وظیفه دارد در برابر منکرها، با رعایت مراتب نهی از منکر قاطعانه بایستد و طبیعی است در مقابل منکری که تاثیرات تخریبیاش فرهنگ و دیانت مردم یک شهر را مورد تهدید قرار میدهد، باید «انقلابی»تر و با صلابت و صراحت بیشتری برخورد کرد. راستی طبق معیار شما، امام جمعه به عنوان چشم تیزبین شهر در برابر نمایش فیلمی که به تصریح بالاترین مقام فرهنگی دولت «فیلم افتضاحی» بوده، چه وظیفهای دارد؟!!

و) و اما سخن پایانی. باعث تاسف است که کسانی با نادیدهگرفتن مختصات فرهنگی و هویتی مردم این دیار، آرمان خود را در تقلیدهای ناصواب از رویکردها و برنامههای فرهنگی در دیگر شهرها جستجو میکنند؛ در حالیکه مسائل فرهنگی از حساسیت خاصی برخوردار است و نمیتوان با این توجیه که چنین برنامههایی در فلان شهرهایی هم اجرا شده و میشود، بر اجرای آن در شهرهایی چون اردکان و میبد نیز اصرار ورزید. تردیدی نیست که شادی و نشاط، لازمه پویایی جامعه است و برگزاری برنامههای شاد و فرحبخش با رعایت هنجارهای عرفی و اخلاقی، اقدامی شایسته و بایسته است. و هشدارها و مخالفتهای دلسوزان و از جمله امام جمعه فرهیخته با برخی برنامهها، به سبب نادیدهگرفتن مرزهای اخلاقی و سستشدن بنیانهای حریم حیا و عفاف دختران و پسران دیارمان است؛ دیاری که هنوز در کوچه پسکوچههای آن عطر نام ویاد شهدای گلگونکفن به مشام میرسد.
نویسنده: مرتضی شیرافکن

انتهای پیام/ م