به احترام تو باید ایستاد بانو!

شهادت مصطفی بدرالدین باز هم توجه همگان را به حزب الله لبنان جلب کرد. آنچه در این میان خودنمایی ویژه ای کرده است اما، یادآوری مجدد یاد و خاطره قهرمان بی بدیل حزب الله یعنی حاج رضوان یا همان شهید عماد مغنیه است.

همبستگی این دو یار دیرین در جبهه های نبرد و فعالیت های مبارزاتی طبیعی به نظر می رسد ولی عامل مهم دیگری نیز وجود دارد که پیوند این دو را مستحکم تر کرده بود و آن حضور بانویی از تبار زینب است که یار و دلدار شهید عماد و خواهر دلسوز شهید مصطفی است. بانویی که فرزند عزیز و دردانه اش را نیز از بدو تولد به "جهاد" پیوند زده بود تا جهاد مغنیه جوان لرزه بر اندام معاندان اندازد و تاب و تحمل از آنان برباید تا جایی که او نیز علی اکبروار به پدر شهیدش بپیوندد.

"سعدی بدرالدین" این روزها مردتر از هر مردی، دلاورانه غم و شادی شهادت برادر را نیز در اعماق قلبش قاب می گیرد و با گلاب اشک شستشو داده در کنار همسر و فرزندش قرار می دهد اما رسالت او همچنان ادامه دارد.

او بانویی نیست که در این زمان با قلبی شکسته به گوشه عزلت پناه ببرد بلکه همچون زینب بر کوس رسوایی یزیدیان زمان خواهد کوفت.

مادر شهید(جهاد مغنیه)، همسر شهید(عماد مغنیه) و خواهر شهید (مصطفی بدرالدین)

وی در زمان شهادت همسرش نیز بارها در رسانه ها و شکواییه های خویش از مجامع بین المللی و داعیه داران حقوق بشر، حق پایمال شده خویش را خواستار شده بود و همچنان نیز به دنبال این است که عاملان ترور همسرش شناسایی شوند؛ هر چند که هم او و هم تمام حق بینان می دانند سرچشمه این دست ماجراها کجاست اما هدف فریاد زدن آن بر سر کسانی است که مثل همیشه سر در زیر برف دارند.

این بار شهادت مصطفی، اراده سعدی بدرالدین را آهنین تر از پیش می کند تا او نیز مانند بسیاری از ما از یاد نبرد و از پا ننشیند.

البته او در کنار خویش گوهر یکدانه ای؛ یادگار از عمادش را دارد: فاطمه. یار و غمخوار و شریک تنهایی های مادرش. بانوی جوان با بصیرتی که البته از آن پدر و مادر هیچ بعید نبود. فاطمه نیز شیفته ولایت است و شهیدان از جان عزیزترش را پیشکش به حق می داند و بس. او که سخنانش به شیرینی و شیوایی بر دل رهبر معظم انقلاب نشست، در دلهای مؤمنان نفوذ کرد و در عوض گوش سنگین عده ای را آزرد.

این مادر و دختر بانوان حزب الله اند. سرشان بالاست و دلشان قرص. نگاهشان به آینده است و گوششان به سرچشمه ولایت. آنان می ایستند و خون شهیدانشان را گرم و جوشان و یادشان را همواره چون فریاد زنده نگاه می دارند.

انتهای خبر/ فاطمه ثمین وحدانی