در جبین این کشتی، نور رستگاری نیست

خبری رسید که احتمالا رییس شبکه بهداشت ودرمان اردکان و رییس بیمارستان ضیایی ،عوض خواهد شد.

نمیدانم چه بگویم ولی فکر،میکنم با این تغییرات و انتصابات درون طایفه ای که یادآور صدسال سیطره فیودالیسم اقلیتی پرنفوذ براکثریتی بی پناه و درعین حال غنی ازهمه لحاظ بجز،جایگاههای ریاست،است،مشکلی حل نمیشود،بلکه ادامه می یابد.

کم نیستند دانشمندانی فرزانه و فرزندانی برومند و فرهیخته،مدیر و مدبر،از،قشر پابرهنه و زجر دیده از سایر نقاط اردکان،که هرگز مجال بروز استعدادهای مدیریتی نیافته اند و پایمال هوسها و منفعت های گروهی کوچک گردیده اند که عیارشان،در ترازوی افکار عمومی و چشم های تیزبین ،مشخص است.

مشکل بهداشت و درمان اردکان،شخص یا فرد خاصی نیست که با تغییرش،شرایط تغییر کند بلکه نگرش خاص مدیریت بهداشت ودرمان اردکان به مقوله اهمیت نیروی انسانی متخصص و زبده و حفظ وتشویق آنها جهت خدمت دهی در شهر آبا واجدادی است.

اردکان بزرگ،شایسته داشتن دانشکده پزشکی و تربیت نیروی متخصص و تبدیل به قطب درمانی و توریسم درمانی است ولی مع الاسف ،دستهایی درکارست که این مهمّ اتفاق نیفتد و مردم شهر،از،ضروریترین امکانات[ که تاکید میکنم و تکرار میکنم امکانات فیزیکی نیست بلکه اشخاص مدیر ودردمند غیر مصلحت اندیش و غیر راحت طلب است]،محروم بماند.

ایجاد دلسردی و برخوردهای ناشایست و کج خلقی مدیریتی و عدم برتابیدن نقد ،چندمورداز ریشه های این مشکل در این سیستم میباشد.

امید که دوستانی که در سال نو،بر مسندی نو قرار میگیرند،به تبعیت وتاسّی از مردان اندیشمند این دیار،که در قلّه اندیشه و فلسفه و دانش های این کشورند، نو بیندیشند و طرحی نو دراندازند.

چون آنچه من میبینم؛ «در جبین این کشتی ،نور رستگاری نیست.»

انتهای پیام/ م