جریان انقلابی سدی در برابر نفوذ

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از نسل فردا ؛ این روزها گذشته از دو قطبی رنگ و رو باخته ی، اصولگرا-اصلاح طلب، حداقل 2جریان عمده بر فضای سیاسی کشور سایه گسترده است دو جریانی که به نظر می رسد در حال سامان دهی نظم و ادبیات جدیدی در سپهر سیاسی ایران هستند.

اختلاف این دو جریان برخلاف جریانات سابق که بیشتر با مواضع سیاسی خود شناخته می شدند بیشتر مبتنی بر نوع نگرش به جهان و ذهنیت های حاکم بر افکار فردی و جریانی است. توضیح بیشتر اینکه حضرت آقا در کتاب دغدغه های فرهنگی، فرهنگ را چنین تعریف می کنند:«ذهنیت های حاکم بر وجود انسان که رفتارهای او را به سمتی هدایت می کند-تسریع می کند یا کند می کند» بعنوان مثال اگر شما از یک رزمنده در زمان دفاع مقدس سوال میکردید چرا مبارزه می کنی؟ در جواب مجموعه ای از باورهای ذهنی مانند اعتقاد به خدا، اعتقاد به قیامت، اعتقاد به شهادت، اعتقاد به دستور امام، اعتقاد به دفاع از خاک و میهن و... را با شما درمیان می گذاشت بنابراین آن چیزی که سبب جهت دهی به رفتار، گفتار و موضعگیری یک فرد و جریان می شود مجموعه باورهای ذهنی اوست.

اما این دو جریان نیز دارای باورهای ذهنی متفاوتی هستند جریان اول یا جریان انقلابی که محوریت باورهای او قوی شدن و کسب اقتدار برای کشور و به دنبال آن اسلام و انقلاب و کسب منافع دنیوی و اخروی توامان باهم است. اساس و بنیان فکری این جریان اعتقاد به عمل توحیدی در عرصه های اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و... است. این جریان تولید اقتدار و قدرت را در صحنه های داخلی و بین المللی متوقف بر سه عاملِ تقویت اقتصاد درون زا(مقاومتی)، علم(جنبش نرم افزاری و حرکت در مرزهای علم) و تقویت روحیه انقلابی می داند. این جریان با قبول مسیر پنج مرحه ای (انقلاب اسلامی، نظام اسلامی، دولت اسلامی، جامعه اسلامی و تمدن یا امت اسلامی) و با اعتماد کامل به وعده های الهی قلم می چرخانند و موضع می گیرند، در راه کسب پست های حکومتی مبتنی بر آرای عمومی، برای خدمت و نه قدرت می کوشند و دست به عمل انقلابیِ عاقلانه می زنند. این جریان آرمانگرایی در هدف و واقع گرایی در مسیر را سرلوحه کارهای خودشان قرار داده اند.

جریان دوم یا به تعبیری جریان سلطه پذیر دارای 2 شاخه است. شاخه اول فتنه گران داخلی که به دنبال رجعتِ بی توبه به ارکان حکومتی است، بدون انکه مسئولیتِ تهمتِ تقلبی که در سال 88 به نظام زد را بپذیرد و حتی از مردم عذرخواهی کند و دوم جریان غربگرا است، جریانی که از طرفی مورد نفوذ دشمن واقع شده و وظایفی چون بزک کردن چهره دشمن را بر عهده دارد و از طرف دیگر نفوذ زیادی در گلوگاه های حساسِ تصمیم گیر و تصمیم ساز کشور دارد. این جریان به دنبال ایجاد خطای محاسباتی در مسئولان ارشد اجرایی است. تقلیل جایگاه استکبار جهانی و اتم مصادیق آن یعنی آمریکا از یک دشمن عنود و بد عهد به عنوان موجودی پشیمان و خواستار صلح بزرگترین خیانتاین جریان به کشور و اسلام است.

لکن به نظر می رسد یگانه راه مقابله با این جریان و سدی که می تواند جلوی این نفوذ را بگیرد همانا تقویت روحیه انقلابی و آثار و برکات مترتب بر آن است.

یادداشت از امید محترمی

انتهای پیام /